��ۍ� : ��ۍ�

آینده

2010-02-28T08:37:25Z

گذشت.
سخت بود برام.این بار دهم ،یازدهم که دارم سعی می کنم بنویسم.
این روز هایی که گذشت و هنوز هم ادامه داره خیلی سخت بود.اتفاق پشت اتفاق.
بیخیال مال گذشته هست.
داریم به یک سال دیگه نزدیک می شیم. اسفندِ.
تولدت مبارک بهترینم.
---------------------------------------
فقط همین قسمت رسیدن سال نو برام جالبه .الباقی برام جز سختی چیزی نیست.
نمی دونم چرا دارم اینطوری مینویسم.
اومدم.اما چطوری نمی دونم.
ســــــــــــــــــــــــــــــــــــــلام

غیبت

2009-09-18T00:05:23Z

سلام

همیشه خیلی دیر میام و خیلی زود میرم.

اما این بار دیگه نوبرش رو آوردم

این روزها بشدت سرم شلوغه

شرمنده

شاید این بار طولانی تر بشه

اما حتماً میام

وقت لطيف شن

2009-07-19T09:31:28Z

باران

اضلاع فراغت را مي شست.

من با شن هاي

مرطوب عزيمت بازي مي كردم

و خواب سفرهاي منقش مي ديدم.

من قاتي آزادي شن ها بودم.

من

دلتنگ

بودم.

در باغ

يك سفره مانوس

پهن

بود.

چيزي وسط سفره، شبيه

ادراك منور:

يك خوشه انگور

روي همه شايبه را پوشيد.

تعمير سكوت

گيجم كرد.

ديدم كه درخت ، هست.

وقتي كه درخت هست

پيداست كه بايد بود،

بايد بود

و رد روايت را

تا متن سپيد

دنبال كرد.

اما

اي ياس ملون!

-----------------------------

I'm.

Blight

2009-06-22T08:36:34Z

خیلی وقت که می خوام بنویسم.

اما هر بار که چند خط می نویسم ،

پشیمون می شم و دوباره پاکش می کنم

نمی دونم چی شده .

دره خاموش

سكوت ، بند گسسته است.

كنار دره، درخت شكوه پيكر بيدي.

در آسمان شفق رنگ

عبور ابر سپيدي.

نسيم در رگ هر برگ مي دود خاموش.

نشسته در پس هر صخره وحشتي به كمين.

كشيده از پس يك سنگ سوسماري سر.

ز خوف دره خاموش

نهفته جنبش پيكر.

به راه مي نگرد سرد، خشك ، تلخ، غمين.

چو مار روي تن كوه مي خزد راهي ،

به راه، رهگذري.

خيال دره و تنهايي

دوانده در رگ او ترس.

كشيده چشم به هر گوشه نقش چشمه وهم:

ز هر شكاف تن كوه

خزيده بيرون ماري.

به خشم از پس هر سنگ

كشيده خنجر خاري.

غروب پر زده از كوه.

به چشم گم شده تصوير راه و راهگذر.

غمي بزرگ ، پر از وهم

به صخره سار نشسته است.

درون دره تاريك

سكوت بند گسسته است.

(سهراب سپهری)

.............................................................

تو بهتر از هر کس دیگه ای می دونی چی داره در وجود من می گذره.

�همون فریاد قدیمی که بعدش هم ...... .می گذره.�

چرا همه چیز خاکستری شده؟

دل تنگ

2009-05-21T08:06:24Z

این روزها از پی هم می گذرد و دل تنگی همچنان رفیق گرمابه و

گلستانم ،مانده است.

ثانیه ها یکی پس از دیگری از روی شمارگان عمر من می گنرد، اما هنوز دوری و یادت هست.

گاه نزدیک می شوی و مرا در خود فرو می بری ، اما بالهای حسادت اندیشه یاد نبودنمان را در کنار هم زمزمه می کند.

می دانم. خوب طعم این ثانیه ها را می دانم. من سالهاست که با این ثانیه گذران عمر می کنم.

باید امشب بروم

2009-04-21T08:51:22Z

سه شنبه اول اردیبهشت ماه سال 1388

امروز روز بزرگداشت سه تن از شعرای بزرگ عرصه ادبیات پارسی است.

سعدی شیرین سخن

اقبال لاهوری

�سهراب .

در مورد سعدی و اقبال چیز زیادی نمی تونم بگم .چون نه در اون حد اندازه هستم و نه اطلاعات کافی دارم.

اما حکایت سهراب چیز دیگری است .

شاید تنها شاعریه که تونستم به سادگی با شعرهایش گره بخورم.مطالب زیادی رو در مورد سپهری خوندم.توی مسافرت کردن دست کمی از سعدی نداشت.زیبا و آسان نقاشی می کشید.جوری که اگرهر گوشه از این دنیای پهناور سفره ساده طرح هاش رو پهن می کرد اونهایی که �قدری از هنر سر در می آوردند ؛می شدند حکایت کبک و سفره هفت رنگ، اونهای هم که سر رشته ای نداشتن ،خیلی بی اعتنا نمی تونستن رد بشن.

اما در دل تمام حرفهای سهراب و ناله های درون نقاشی هایش یک چیز پیدا بود.سهراب از یک جنس دیگه و از یک دنیای دیگه بود.یک انسان ساده زیست ،مهربان ، صادق ،متواضع و فروتن و انسانی که به حق دریافته بود زهر شهرت را و .... سهراب سپری بود.�

یکی از کتاب هایی که سهراب به اون علاقه زیادی داشت و اون رو هیچ وقت از خودش جدا نمی کرد قرآن کریم بود.همیشه یک قران جیبی کوچیک همراهش بود.درک اون رو از قرآن و آیات اون رو میشه بخوبی توی شعر اون دریافت.برای نمونه میشه به ابیات زیر اشاره کرد که در تفسیر آیه شریفه "هذا من فضل الربی" آورده شده که بر می گرده به شناخت ماهیت روح توسط انسان.

" کار ما نیست شناسایی راز گل سرخ

کارما شاید این است�

که در افسون گل شناور باشیم"�

یکی از بهترین کتابهایی که توانستم به واسطه اون سپهری رو بیشتر بشناسم کتابی با عنوان "... هنوز در سفرم" هست که به کوشش خواهر سهراب،پری دخت سپهری نوشته و گرد آوری شده.در ادامه شعری از این کتاب رو آوردم.

ز رنگ بریدیم و ز دیدار گذشتیم

با چشم فروبسته از گلزار گذشتیم

در باغ جهان پا نگرفتیم چنان سرو

چون سایه سبک از سر دیوار گذشتیم

در راه سبک سیر نه پستی نه بلندی است

ابریم و از این دامنه هموار گذشتیم

پندار بر انگیخته صد نقش فسون رنگ

این پرده دریدیم وز پندار گذشتیم

دیدیم غباری چو بر آن، جامه فکندیم

از جاده دنیا چه سبکبار گذشتیم

خفتیم و شدیم از گذر خواب خبردار

از رهگذر خوا چه بیدار گذشتیم

از آمدن و رفتن ما کس نشد آگاه

از رهرو این خانه پریوار گذشتیم

...........................

شعر بلند�مسافر�سهراب یکی دیگه از منابعی هست که تونست من در شناخت بیشترش کمک کنه.

"دم غروب، ميان حضور خسته اشيا

نگاه منتظري حجم وقت را مي ديد

و روي ميز، هياهوي چند ميوه نوبر

به سمت مبهم ادراك مرگ جاري بود.

وبوي باغچه را، باد، روي فرش فراغت

نثار حاشيه صاف زندگي ميكرد.

و مثل بادبزن، ذهن، سطح روشن گل را

گرفته بود به دست

و باد ميزد خودرا.

مسافر از اتوبوس

پياده شد:

(( چه آسمان تميزي!))

برای خواندن متن کامل شعر، می تونید از لینک زیر استفاده کنید.

http://www.iranactor.com/belles/sepehri/mosafer.htm

برداشتی از کتاب .... هنوز درسفرم

سهراب ، مثل آب زلال و جاري بود و هرگز يك جا نمي‏ماند. او آشوب دروني خويش را با سفر به دور دنيا تسكين مي‏داد و اين سفرها باعث رشد و تحولش مي‏شد. ابتدا در سفري به اروپا، به پاريس و لندن رفت. در پاريس در مدرسه هنرهاي زيباي آن شهر، در رشته ليتوگرافي ثبت‏نام نمود و سپس عازم ايتاليا شد و دو سال بعد به ژاپن رفت و به آموختن فنون حكاكي روي چوب پرداخت و در راه بازگشت از ژاپن، براي مدتي در هند توقف نمود، ولي هرگز به دوري از وطن راضي نمي‏شد و صفاي بيابان‏هاي كاشان را، به تمام چشم اندازهاي فريبنده دنيا ترجيح مي‏داد. سهراب هيچ‏گاه از اين همه مسافرت، راه و رسمي كه رفتار و گفتار پاك هميشگي‏اش را تحت تأثير قرار دهد، با خود سوغات نياورد. او ده سال آخر عمر خود را در شهر كاشان و روستاهاي اطراف آن به سر آورد

(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)(*)

سهراب سپهری هم مثل خیلی از بزرگان کشور عزیزمان مورد بی مهری قرار گرفته .همین قدر بگم که شیشه تنهایی سهراب توی�دهستان مشهد اَردهال كاشان شکسته و هیچ کسی هم به فکر نیست.

...........................

كفش‏هايم كو،�
چه كسي بود صدا زد سهراب؟!�
آشنا بود صدا مثل هوا با تن برگ�
بوي هجرت مي‏آيد:�
بايد امشب بروم�
بايد امشب چمداني را�
كه به اندازه پيراهن تنهايي من جا دارد، بردارم�
و به سمتي بروم�
كه درختان حماسي پيداست�
رو به آن وسعت بي‏واژه كه همواره مرا مي‏خواند.�
يك نفر باز صدا زد: سهراب�
كفش هايم كو؟

روح بلند سهراب در اوّل ادريبهشت ماه سال 1359، به دیار عاشقان خوش دل �هجرت نمود و �بدن پاکش در دهستان مشهد اَردهال كاشان به خاك سپرده شد. روحش شاد..�

""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

کاش قدری سهراب بودیم

شاید این واژه تنهای ما معنا می شد

شاید این ماهی تنهایی ما دریا می شد�

(باغچه)

****

2009-04-17T00:29:18Z

رستنی ها کم نیست

من و تو کم بودیم

خشک و پژمرده و تا روی زمین،

خم بودیم

گفتنی ها کم نیست،

من و تو کم گفتیم .

مثل هذیان دم مرگ، از آغاز چنین در هم بر هم گفتیم

�دیدنیها کم نیست

�من و تو کم دیدیم

بی سبب، از پاییز

جای میلاد اقاقیها را پرسیدیم

چیدنی های کم نیست

�من و تو کم چیدیم

وقت گل دادن عشق

�� روی دار قالی

بی سبب حتی پرتاب گل سرخی را ترسیدیم

خواندنیها کم نیست

�من و تو کم خواندیم

من و تو ساده ترین شکل سرودن را

در معبر� باد

با دهانی بسته وا ماندیم

من و تو کم بودیم

�من و تو اما در میدانها،

�اینک اندازه ما می خوانیم

�ما به اندازه ما می بینیم

ما به اندازه ما می چینیم

ما به اندازه ما می گوییم

ما به اندازه ما می روییم

من و تو کم نکه باید شب بی رحم و گل مریم و بیداری شبنم باشیم

من و تو خم نه و در هم نه و کم هم نکه می باید�با هم باشیم

�من و تو حق داریم در شب این جنبش،

�نبض آدم باشیم من و تو حق داریم که به ا اندازه ما هم شده با هم باشیم

�� .گفتنی ها کم نیسیت

*******شاعر

خواننده: فرهاد.

�این ترانه زیبا رو گل پنبه مهربون امروز بهم داد.دیدم خود آهنگ رو که نمی تونم توی وب بگذارم،�حد اقل شعرزیبای� اون رو قرار بدم.

حرف دل

2009-03-09T08:25:11Z

صحبت جانان ز انوار دل است�� سّر این �دل �تاج� دار محفل است

حرف دل را از درون باید شنید�� گوش سر غافل ز اسرار دل است

"باغچه"

حالا تو دم به دقیقه میخ و چکش بگیر دستت وبکوب. بابا حکایت میخ آهنی�و سنگه.سنگه نرمه نرمه.خارا نیست.اون میخه، میخ آهنی نیست.داری می کوبی توسر کی معلوم نیست.

شدی حکایت کسی که از اعدام میترسه.به همین خاطر هنوز حکم صادر نشده خودش رو توی سلولش دار میزنه.بابا از این ستون تا اون ستون کلی راه( تو این راه شاید فرجی هم حاصل شد.دلت رو بسپار به صاحبش.خودش درست می کنه بنیادی و اساسی(

-----------------------------------------------

یک سفر نزدیک

التماس دعا از دوستان. هر چند سفر آشناست.اما این بار مسافر یکم غریب.

مهم نیست

2009-02-25T07:19:29Z

در سکوت سرد این شبها

مرغکی می خواند

با صدایی دور اما�آشنا

در هجوم ممتد ثانیه ها

مرغکی می خواند

بانگ هر لحظه او

گله از مردم خواب آلود

گله از مرگ شپره ها

شکوه از خواب دم صبح خروس

گله�از قیمت مفت زمان

شیون از ارزش انسان

در این عهد و زمان

گله از شیوه رقص صدا

ناله از رنگ بی رنگی عشق

و

گله از خاموشی ما

مرغکی می نالد

ناله از سردی لانه

ناله از کوری عابر

ناله از دوری دانه

مرغکی میخواند

نام او بیداری

---------------------

در مورد دو تا پست قبلی باید یک کم توضیح بدم.هدف از گذاشتن اون دوتا پست تبلیغ یک مکتب یا اصرار بردرستی اندیشه های اوشو نبود و نیست.سر آغاز قرار دادن اونها از یک سوال ساده شروع شد.اگر من در یک خانواده غیر مسلمان بدنیا می آمدم چه اتفاقی می افتاد(از لحاظ انتخاب دین و مذهب )و اینکه می خواستم بفهمم که آیا دینی که از اون به عنوان دین کامل یاد میشه چرا باید در جامعه اون اینقدر مشکل وجود داشته باشه.نتیجه اولیه من این شد که این چیزی که به عنوان دین به خورد من می دن اسلام نیست.پوسته ظاهری یا همون قرآن عمر وعاص.البته در حال حاضر پیراهن خونی یوسف هم مورد استفاده فراوان داره.بگذریم. خداوند خود می فرماید که نباید هیچ چیزی را بی تحقیق و ادراک پذیرفت.وگرنه فرق من که دارم تقلید کور کورانه می کنم بایک بت پرستان زمان جاهلیت در چیه یا با خوارج؟

----------------------------------------

تولدت مبارک گل پنبه عزیز

2. نه خدايي، نه عشقي!!

2009-02-08T06:34:18Z

2. نه خدايي، نه عشقي!!

كولمن باركز Coleman Barks ، يكي ازاساتيد مشهور آمريكايي،

در سال 1989 به جمع پوناCommune� آمد.

او اشعار رومي� را به انگليسي ترجمه كرده بود و يكي از هواداران تصوف بود.

�او در سخنراني هاي اشو حاضر بود و چند سوال كرده بود.

در اينجا پاسخ اشو به يكي از آن پرسش ها را مي خوانيم.

پروفسور كولمن باركز سوالي پرسيده است:

رومي گفته است : "سوزان سوزان خواهمش..." اين سوختن چيست؟

�شمس گفته "من آتشم." آيا حرفي براي شمس داريد؟ از شمس چطور؟

اين سوختن و آتش چه ربطي به اشراق خود من دارد؟

كولمن، پرسشي خطرناك پرسيده اي! ، زيرا سوختن� burningهيچ ربطي به اشراق تو ندارد. در طريقت اشراق مسئله ي سوختن در ميان نيست.

ولي چون تو عاشق مولانا جلال الدين رومي هستي... من نيز اين مرد را دوست دارم... ولي بايد درك كني كه تصوف هنوز هم به خدايي فرضي hypothetical god� متكي است. تصوف از فرضيه ي خدا آزاد نيست. و به ويژه در تصوف، مفهوم خدا همچون يك زن است. روش آنان عشق ورزيدن است ، تا حد ممكن با تماميت خدا را دوست داشتن است.� اينك تو يك فرضيه ي محال را دوست داري و براي آن، تماميت و يكپارچگي مورد درخواست است. تو همان نوع سوختن را احساس خواهي كرد كه عشاق، در مقياسي كوچكتر، احساس مي كنند.

عشاق در قلبشان نوعي سوختن را احساس مي كنند. يك خواست و اشتياق عميق براي ديدار معشوق، اين احساس سوختن را ايجاد مي كند. عشق ورزيدن به خداوند بايد كه آتشي بزرگ در تو بيفروزد. تو روي آتش خواهي بود، زيرا تو چيزي ناممكن را موضوع عشق خودت قرار داده اي. موضوع عشق تو، چيزي فرضي است.

بايد گريه و زاري كني، و بايد نيايش كني و بايد روزه بگيري و ذهنت بايد پيوسته به ياد معشوق باشد.

مشاهده گري دنياي تاريك و غني عواطف :1

2009-01-31T08:14:58Z

مشاهده گري دنياي تاريك

و غني عواطف

�

�

�

"عواطف� نمي توانند نابود شوند،

�بلكه مي توانند توسط مشاهده گري دگرگون شوند.

اگر واقعاً مايل هستي به وراي ذهن و تمام تجربه هاي آن بروي ،

اندوه و شادي، خشم و آرامش، نفرت و عشق ،

�اگر واقعا ًمايلي به وراي اين دوگانگي ها بروي،

بايد به طور مساوي آن ها را مشاهده كني، نمي تواني انتخاب كني.

اگر انتخاب كني، قادر نخواهي بود عواطفي را مشاهده كني كه نمي خواهي انتخاب كني. پس نخستين چيز اين است: فقط يك تماشاگر باش."

"اين را به ياد داشته باش:

انرژي نه خشم است، نه عشق است و نه نفرت.

انرژي فقط انرژي است ، خنثي.

همان انرژي خشم مي شود، همان انرژي، سكس مي شود،

همان انرژي عشق مي شود،

همان انرژي نفرت مي شود.

اين ها همگي شكل هايي از يك انرژي هستند.

تويي كه به آن انرژي شكل مي دهي،

ذهن تو شكل مي دهد و انرژي به آن سمت حركت مي كند."

>>اشو<<

1. دنياي تاريك و غني عواطف

سرمقاله از سادانا Sadhana

عواطف يكي از عادي ترين تجربه هاي انساني اند و انرژي هايي هستند كه كمتر از همه درك شده اند.

من بيشتر در اين حيرت بوده ام كه چه چيزي در مورد عواطف هست كه چنين خجالت آور است؟ چرا بيشتر مردم مي خواهند احساسات خودشان را پنهان كنند؟

در طول قرن ها، ما از اين انرژي لطيف كه به ما داده شده، به روشي بسيار خام و سبكسرانه استفاده كرده ايم. و براي اين اشتباه بزرگ خسارت هم� مي پردازيم.

عليرغم زندگي چندهزار ساله در اين سياره ي زيبا و پيشرفت هاي تكنولوژي و فرهنگي، بيشتر مشكلات ما هنوز هم توسط عواطف ناخودآگاه ايجاد مي شوند: خشم، حسادت، نفرت، طمع، ترس، جاه طلبي و غيره.

شايد قادر باشيم كه بر طبيعت چيره شويم، ولي دانش ما در مورد طبيعت دروني خودمان در مراحل نوزادي است.

يكي از دلايل اين است: انكار واقعيت عاطفي ما. ما محصولات جامعه اي سركوب شده و سركوبگر هستيم. ما هرگز به عواطف همچون يك انرژي محافظت كننده و همچنين غني كننده نگاه نكرده ايم. مذاهب ما و جامعه به ما آموخته است كه خشم و حسادت را برچسب "بد" بزنيم و آن ها را در گنجه پنهان كنيم.

بسيار معمولي است كه پس از يك بيرون ريختن خشم يا افشاشدن حسادت يا طمع، احساس گناه كنيم. از سوي ديگر، ما حتي از بيان يك عاطفه ي زيبا چون عشق، خجالت مي كشيم.

عواطف همچنين به زندگي يك غنا و جريانa fluidity� مي دهند.

زماني كه خشم يا نفرت به عشق، به مهرباني يا گرما تبديل شود، زندگي بسيار رنگين

مي شود.

اشو� Oshoنخستين عارفي است كه جرات كرد به دنياي عواطف نفوذ كند و توصيه كند كه ما مي توانيم از اين نيروي وحشي براي رشد استفاده كنيم.

تا به اكنون، ما عادت داشتيم با عواطف به دو روش برخورد كنيم: ناخودآگاهانه بيانشان كنيم يا سركوبشان كنيم. اشو عنصر سومي را معرفي مي كند: مشاهده گري Witnessin.

زماني كه آموختيم عواطف مختلف خود را تشخيص دهيم و بپذيريم، و مسولانهresponsibly� و آگاهانهconsciously� آن ها را بيان كنيم، آنوقت ممكن مي شود كه قدري از آن ها فاصله بگيريم. با هنر مشاهره گري يا تماشاكردن، ما مي توانيم از تماشاي اينكه آن ها ما نيستند، بلكه تنها پديده هايي زورگذر هستند، لذت ببريم.

يك عاطفه در واقع چيست؟ از چه درست شده است؟

فرهنگ وبستر Webster عاطفه را يك اختلالdisturbance ، هيجان و جنبه ي متضاد آگاهي� affective aspect of consciousness�� دانسته است.

خود واژه ي عاطفه� emotion، حركت motion� را بيان مي كند.

عاطفه هميشه به عنوان ابري متحرك و مختل كننده ، تماماً متضاد با عقل intellect� ،_ احساس مي شود. عقل آرام است، محتاط است، قابل كنترل است و خلاصه، كار با آن آسان است. عاطفه همچون حيواني وحشي است و انسان هاي "بافرهنگ" از وحش

مي هراسند. آنان همه چيز را شسته و روفته و اصلاح شده مي خواهند.

با مراقبه هاي پوياي اشو و روش هاي تخليه عاطفي catharsis� كه براي انسان امروزي طراحي شده اند، ديگر نيازي نيست كه عواطف مطرود بمانند.

فرمول جديد ساده است: عواطف را آگاهانه بيان كن و سپس آن ها را تماشا كن.

بيان كردن به اين معنا نيست كه آن را روي سر ديگري خالي كني، اين كاري است كه ما هميشه كرده ايم! اين فقط توليد كنش زنجيره اي� chain reactionمي كند، نه هيچ چيز ديگر. آن ها را در خلوت اتاقت بيان كن، يا به عنوان بخشي از دوره هاي گروهي.

ذهن انسان بايد تماماً از چيزهاي چسبناك عاطفي كه لايه به لايه درون ناخودآگاه را شكل داده است تميز شود.

اگر بتوانيم با اين منبع شگفت انگيز كنار بياييم، زندگي غني تر و خلاق تر خواهد شد.

کاش قدری نزدیکتر

2008-12-16T09:22:45Z

صبحی که تو آمدی

خوب یادم هست

با صدایی لرزان

از میان کوره راه سرد

از درون واژهای گنگ

از میان دستهای سرنوشت

خوب یادم هست

آمدی ،گفتی به آرامی

آمدی ،گفتی به من معنای یک تشویش

آمدی ،گفتی به من بی من شدن

آمدی؛گفتی شدن با ما شدن

آمدی،یک آینه معنا کنی

آمدی، صد آینه پنهان شدی

آمدی، با یک صدای آشنا

آمدی ،در واژها پنهان شدی

آمدی، مرهم شوی بر زخم من

آمدی،اما......

.....�

ی� �� ی

2008-12-07T09:23:40Z

"ǐ� ��ی �� ."

�� ی��ی�

�� (3)

2008-11-26T09:36:54Z

�� ѐ� �� .�� ϐ�� .
�� ј� �� .
�� ϐ�� Ϻ � �� .
�� .�� .�� ��  �� .�� ј� �� ј� �� ǡ �� . �� .�� Ԙ�� ѐ�� . �� ፘ� �� ǡ �� 捘 � ��ѐ �� .�� с�� ѡ �э�� .
�� .
�� . �� с�� .

�ǐ��

2008-11-11T15:26:49Z

��

�� ǘ� �� ϐ�.

�� ... � ��ϡ �� "��" � �ݘ�� .�� .�� .

�� .

�� ա�� pdf � word �� .

� �� .

http://www.iranbookmaster.com/books.php